Sevgiliydim

 Beni ya çok seviyordu ya da öyle zannediyordu. Ağzı sussa gözleri konuşurdu. Çocuk gibi bakardı bana, çocukmuşum gibi severdi. Gülerdi hallerime, hoşuna giderdi. Çok kıskanırdı, bazen öyle böyle değil. Peki ya çok seven insanın, birbirimize benzemediğimizi düşündüğü için sevgisi biter miydi? Hep bitirmek istedi, her bitirişinde sevdiğini ama bitmesi gerektiğini söylerdi. Sonunda bitti.

 İçimde hala aynı duran kız çocuğunu görmüyor muydu, bu kadar kızarken bana? Değişmemiştim ki. Sadece tepkiliydim. Şaşkındım. Sevgiliydim.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: