Şimdi

Küçükken yapmayı bildiğim en güzel şey, okul sonrası resim kursuna katılmak ve kimi zaman etek – ceket takımı giyip, saçlarımı tarayıp ödül törenlerine gitmekti annemle birlikte. Bunlardan biri özellikle aklıma geliyor, ufacık sevimli bir binada bir sergi olmuştu. Sanırım yine yılbaşıydı. Ben genelde böyle sergilere giderken, kırmızı kaşe, fil dişi şeklinde düğmeleri olan paltomun üstüne, yine kırmızı ressam beresi takardım. Saçlarım küttü. Hatta bir keresinde hiç unutmuyorum, ödül töreninde hediye edilen kitaptaki hikayelerden birinde benimle aynı isimde, kırmızı paltolu, kırmızı şapkalı bir kız vardı. Gözlerime inanamamıştım okuduğumda.

Küçüklük güzeldi. Şimdi gördüğüm kalp kırıklıkları maalesef gözlerimin önüne bir sansür çekmiş gibi, hayata bakışımı sınırlıyor. Üstelik her şey güzel olsun diye uğraşıp da, bunca zaman sonra hala hak etmediğiniz geri dönüşler alınca, insan yorgun hissediyor. Belki de bir yerkerde yanlış yapıyorum. Tek bildiğim, insanların birbirini genelde aynılaştırdığı. Onlardan biraz daha farklıysanız eğer, genele göre yorumlandığı için davranışlarınız, hatalı bulunursunuz. Ve tüm yorgunluğunuz, tüm gayretiniz cezalarla ödüllendirilir. Sevgiliniz sizi yanlış anlar, terk eder bazen, arkadaşlarınız sıkılır ve kendi halinize bırakır bir süre. Ama siz ne söylerseniz söyleyin, insanlar kendi hatalarını görmek zor geldiği için kendilerini haklı bulmaya devam edecektir. Bazense farklı bakış açılarından korkarlar, zorlanmak istemezler.

İşte ben öyle bir kış sabahında, birkez daha onu severek, kim ne derse desin içimden geleni izleyerek başladım güne. Onu sevmem, onun hatasız olduğunu göstermez. Ona bir ödül de değil. Sadece inandığım ortada bir sevginin var oluşu ve sevgimi içimde tüm soğuğa karşı sakladığım. Onun o tüm bencil, tüm isteksiz ve umursamaz hallerine rağmen, sevgimi olması gerektiği gibi akışına bıraktığım. Belki bundan sonra beni ben gibi tanımayacaklar çevresindekiler, ama olsun. Şimdilik sadece bir anne korumasıyla sevgime sarılmış, pencerenin önünde bekliyorum. Beni ezebilir, ama sevgimi ezmesine izin vermeyeceğim bitene kadar.


Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: