Aynıyız

Müzik(enstrümantal): İncesaz – Ebruli

yaşamaya çalışıyoruz..
her gün hepimiz okula, işe gidiyor,
her gece hepimiz evimize dönüyoruz…
varsa…
aslında hiç farklı değiliz…
çoğumuzun anne yemekleri var…
çoğumuzun babaanne kurabiyeleri,
içtiğimiz bitki çayları benzer
ve kazaklarımızın kimisi teyze örgüsü.

hiçbirimiz farklı değiliz ki…
ne kadar farklı görünsek de dışarıda,
evde hepimiz aynı değil miyiz?

ben o aynılığı özledim biliyor musunuz?
ne varsa o aynılıkta var.
samimiyetle çağırılan sofralardaki,
birbirine uymayan çatal bıçaklarda var.

sonra sokaklardaki ikili fotoğraflar var,
bugün bana doğru yürüyorlardı okuldan gelirken.
her ikili bir fotoğraftı.
aslında her bakış bir kare.
hepimiz bir yerlerinden tutunuyorduk hayata…
ne kadar benzemez görünsek de,
ve hatta benzemesek de,
amacımız hemen hemen aynıydı.

ben küçükken, dedemle
denize atardık kötülüklerimi
yaramazlıklarımı.
ama ne oldu bilmiyorum…
öyle duygusaldım ki küçüklüğümden beri,
bugün okuldan dönerken çok bitkin hissettim.
mimik yapacak gücüm bile kalmamıştı…
yürürken ve otobüsle yürürken hep bu dizeleri düşündüm,
biz çok aynıydık ama neden bu kadar kırılgan,
bu aynılıklar çarpışınca ya sertlikten kırılırdı,
ya yumuşaklıktan göçer…
öyle aynıydık ki…
ben bugün bir adım geri attım,
içime çekildim hiç olmaması gerekirken.
duyguların suçuydu bazen,
duygular masum gözükse de,
kötülükler duyguların suçuydu bazen,
sonra avucumuzu kapatmak bize düşerdi,
çıkmasın diye kötülükler dışarı.
dişimizi sıkamazsak, ne anlamı kalırdı irademizin belki de,
kötülükle iyiliği ayırt ettikten sonra.

öyle aynıydık ki,
birbirimizi hiç anlamaz hep kendimize bakardık
kimi çoktu, kimi az
ama hepimiz aynıydık…
yaşamaya çalışmayı geçip de,
biraz keyfe gelince
birbirimizi kırardık.
olmaz mıydı kırmadan?
olurdu.
hayatın siyah beyaz olduğunu düşündüğüm kadar,
renklerin gri tonları olduğuna inandığım,
ve her insanın gözlerinin renksiz olduğuna,
bakışlarının güçlülüğüne baktığım kadar,
nedense ben hep böyle baktım,
olduğu gibi.

olguları beni aşınca,
işte ben bugün
sessizce içime çekildim,
kimse farketmeden sıkıntımı atmak için,
bir adım geri attım.

kendime gelince yazmak istedim…
yaşamaya çalışıyoruz hepimiz,
biri geçmek isteyince yol vermeli,
önünü tıkayıp üzmek gereksiz,
hepimiz aynıyız,
bunu bir kez daha anlatmak istedim.

Armoni 20.10.09

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: